Aangezien u kunt reeds gehoord hebben is er een nieuw voorstel om ons zonnestelsel van 9 planeten tot 12 te verhogen. Met het voorstel zouden de nieuwe planeten in orde van de zon Kwik, Venus, Aarde, Mars, Ceres, Jupiter, Saturnus, Uranus, Neptunus, Pluto, Charon, en voorlopig genoemde 2003 UB313 gesynchroniseerde Xena door Michael Brown van het Instituut van Californië van Technologie zijn.

De mensen hebben over een 10de planeet sinds enige tijd gesproken. Herinner gehele Planeet X ding? Is Xena Planeet X?

Planeet X:
Planeet X is een grote hypothetische planeet met een baan voorbij dat van Neptunus. X dat in de naam wordt vermeld vertegenwoordigt „onbekend“, in tegenstelling tot het Roman cijfer voor tien; op het tijdstip van zijn conceptie waren er slechts acht bekende planeten in het zonnestelsel. Zijn bestaan, eerst als negende planeet, toen, na 1930, als tiende, en nogmaals een negende planeet nadat de Pluto in 2006 opnieuw werd geclassificeerd werd, gestipuleerd op basis van duidelijke discrepantie in de banen van de gasreuzen, vooral die van Uranus en Neptunus. Die discrepantie is grotendeels opgelost door moderne meting, verwijderend de basis voor Planet X.

Hoewel de Pluto als resultaat van het onderzoek naar Planeet X werd ontdekt, wordt het niet beschouwd als Planeet X. Noch is Verspreide Schijf het voorwerp Eris van Objecten, alhoewel het één punt bedroeg dat voor reclassering als planeet in het kader van een voorstel wordt overwogen dat door de Internationale Astronomische Unie (zie de herdefiniëring van 2006 van planeet) wordt geschetst. - Wikipedia

Is Xena Nibiru?
Sommige randauteurs geloven dat obsevations van oude astronomen bewijs verstrekken dat Niribu een daadwerkelijke planeet of een bruine dwerg in ons zonnestelsel is. Deze eisen worden grotendeels verworpen als rand of pseudoscience door de heersende stromings wetenschappelijke gemeenschappen van archeologie en astronomie.

Overeenstemmend verdedigers die zoals Zecharia Sitchin en Burak Eldem, Nibiru in Sumerische verslagen correct referres aan een groot planetarisch lichaam verschijnen. Hun onderzoek stelt voor dat het hoogst elliptisch, 3630-jaar baan bezit. Zulk een planeet zou ongeveer in de zelfde baan zoals 2000 CR105 zijn.

Volgens zijn theorieën van Sumerische kosmologie, was Nibiru het twaalfde lid in de zonnestelselfamilie van planeten (die 10 planeten, de Zon, en de Maan omvat). Zijn catastrofale botsing met Tiamat, een planeet die tussen Mars en Jupiter was zou, de aarde en de stervormige riem en de kometen gevormd hebben. Het was het huis van een technologisch gevorderde menselijk-als vreemde race Anunnaki van Sumerische mythe, die, eisen Sitchin, overleefde en later aan Aarde, in overeenstemming met de oude astronautentheorie kwam, waarvan Sitchin een vurige proponet was. Volgens Sitchin, bouwden zij later genetisch onze species, oorspronkelijk als slavendieren om in hun goudmijnen te werken, door hun genen met die van erectus te kruisen Homo. Zijn eisen worden ronduit verworpen door de ernstige wetenschappelijke gemeenschap als slechte wetenschap gezien het gebrek aan onverklaarbare vreemde DNA in onze genetische code.

Sitchin zegt sommige bronnen over de zelfde planeet spreken, misschien zijnd een bruine dwergster en nog in een hoogst elliptische baan rond de Zon, met een periheliumpassage één of andere 3.600 jaar geleden en veronderstelde orbitale periode van ongeveer 3.600 tot 3.760 jaar of 3.741 jaar. Sitchin schrijft deze cijfers aan astronomen van de Maya beschaving toe. Nochtans, debatteren de wetenschappers dat een planeet met zulk een baan uiteindelijk of een cirkelbaan zou ontwikkelen of weg in ruimte zou vliegen en overweldigend de eisen van Sitchin om pseudoscience zou overwegen te zijn. Een bruine dwerg met een periode van 3.760 jaar zou door infrarode en gravitatieobservaties duidelijk duidelijk zijn. - Wikipedia

Zecharia Sitchin:
Volgens de interpretatie van Sitchin van Sumerische kosmologie, is er een hypothetische planeet die een lange, elliptische baan volgt, die het binnenzonnestelsel bereiken om de 3.600 jaar, genoemd Nibiru (de planeet verbonden aan Marduk in kosmologie Babylonian). Nibiru kwam catastrofaal met Tiamat, een hypothetische planeet in botsing die was tussen Mars en Jupiter, de aarde, de stervormige riem, en kometen zou gevormd hebben. Tiamat, zoals samengevat in Enûma Elish, is een godin. Volgens Sitchin, echter, kan Tiamat geweest zijn wat wij nu als Aarde weten die, wanneer geslagen door één van de manen van planeetNibiru, het in twee afzonderlijke stukken brak. Op een tweede pas sloeg Nibiru zelf de gebroken stukken en de helft van Tiamat werd wat nu genoemd geworden stervormige riem is. De tweede helft die, opnieuw door één van de manen van Nibiru wordt geslagen, werd geduwd in een nieuwe baan en leidde tot de aarde van vandaag. Hoewel de meeste wetenschappers debatteren dat het scenario onmogelijk is, debatteren de verdedigers van Sitchin dat het zou verklaren hoe de continenten van de Aarde waren verdeeld en zouden verklaren ook waarom de Aarde in sedimenten gelaagd is.

Volgens Sitchin, was Nibiru het huis van een technologisch gevorderde menselijk-als buitenaardse race, genoemd Anunnaki in Sumerische mythe die Nephilim in de Bijbel werden genoemd. Hij beweert dat zij eerst ter wereld Waarschijnlijk 450.000 jaar aankwamen geleden, zoekend vooral gouden mineralen, die zij vonden en in Afrika ontgonnen. Deze „goden“ van Anunnaki waren de manschappenarbeiders van de koloniale expeditie aan aarde van planeet Nibiru, die later als Marduk door Babylonians worden gekend. Sitchin gelooft dat Anunnaki genetisch Homo sapiens als slavendieren om in hun goudmijnen bouwde te werken door buitenaardse genen met die van erectus te kruisen Homo. Sitchin beweert dat de oude inschrijvingen rapporteren dat de menselijke beschaving in Sumer van Mesopotamië opstelling onder het onderricht van deze „goden“ was en het menselijke koningschap werd ingehuldigd om als bemiddelaars tussen Anunnaki en de man te dienen. Sitchin stelt voor dat de radioactieve neerslag van atoomwapens die tijdens een oorlog tussen afzonderlijke facties van extraterrestrials worden gebruikt de „kwade wind“ die Ur rond 2000 BCE vernietigde, zoals die in Lament voor Ur wordt geregistreerd is. [1] Sitchin beweert dat zijn onderzoek met vele bijbelse teksten samenvalt en dat de bijbelse teksten oorspronkelijk uit het Sumerische geschrift van hun geschiedenis komen.

In een onlangs gepubliceerd boek, gerechtigde 2012: De benoeming met Marduk, Turkse onderzoeker Burak Eldem stelde een nieuwe theorie voor die een orbitale periode van 3.661 voor de planeet Nibiru voorstelt en een „terugkeerdatum“ in jaarADVERTENTIE 2012 poneert. Volgens de theorie van Eldem, zijn 3.661 één-zevende van 25.627, wat de totale periode van „Vijf Leeftijden van de Wereld“ volgens de Mayan Lange Kalender van de Telling is. De laatste orbitale passage van Marduk, voegt hij toe, was in 1649 BCE en veroorzaakte grote catastrofes ter wereld, met inbegrip van de uitbarsting Thera. Sitchin heeft onlangs zijn eigen datum voor de volgende passage van Nibiru in het jaar 2085 voorgesteld, maar de datum wordt gesproken die over is 2012 wat het eind van de Maya kalender merkt. - Wikipedia

De audiodossiers van Zecharia Sitchin van de download MP3:
kunst klok (1998 11 24) - zecharia sitchin - kosmische code.mp3
zacharia sitchin - annunaki is gevallen angels.mp3

Boeken door Sitchin:
De 12de Planeet (de Aarde stelt 1 te boek)
De trap aan Hemel (de Aarde stelt 2 te boek)
De oorlogen van Goden en Mensen (de Aarde stelt 3 te boek)
De verloren Koninkrijken (de Aarde stelt 4 te boek)
Toen de Tijd begon (de Aarde stelt 5 te boek)
Het eind van Dagen: Armageddon en Prophesies van de Terugkeer
Het verloren Boek van Enki: Gedenkschriften en Voorspellingen van een Buitenaardse God
Opnieuw bezocht ontstaan

Bronnen:
http://en.wikipedia.org/wiki/Planet_X
http://en.wikipedia.org/wiki/Zecharia_Sitchin
http://en.wikipedia.org/wiki/Nibiru_(hypothetical_planet)
http://www.space.com/scienceastronomy/060816_planet_definition.html

Verwante Verbindingen:
http://www.sitchin.com
http://www.meta-religion.com/Astronomy/Planets/12_planets.htm